เหตุผลที่ฉันรักวัดพระธรรมกาย
#วัดพระธรรมกาย #วัดใหญ่ปทุมธานี
ในปี 2542 สื่อทุกฉบับต่างลงเรื่องวัดพระธรรมกาย #วัดพระธรรมกาย #วัดใหญ่ปทุมธานี
สมัยนั้นดิฉันเป็นนักเรียนม.๖ คาบเกี่ยวกับที่จะต้องเอนทรานซ์
ความรู้สึกตอนนั้นค่อนข้างจะงงๆ เล็กน้อย กับการลงข่าวซ้ำๆ กัน
ได้เป็นปี ๆ ที่เกี่ยวข้องกับพระรูปเดียว และวัดๆ เดียว เหมือนกับต้องการที่ล้มวัดและเจ้าอาวาสนี้ให้ได้
เมื่อดิฉันได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยสำเร็จ ขณะที่การรับน้องปี ๑
ใกล้เสร็จสิ้นเพราะต้องสอบปลายภาค ก็มีเพื่อนมาแนะนำ
โครงการติวและหลังจากติวก็ได้มีโอกาสไปค่าย ซึ่งนั่นเป็น
จุดเปลี่ยนในชีวิตของดิฉัน นั่นเอง
เกริ่นก่อนว่า ก่อนที่ดิฉันจะมีโอกาสเข้าวัดพระธรรมกาย
ดิฉันก็เฝ้าถามตัวเองเป็นครั้งๆ ว่า ตกลงเราเกิดมาทำอะไร
ในขณะที่ดิฉันกำลังคุยสนุกสนานกับเพื่อนๆ บางครั้งดิฉันก็รู้สึกว่า
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ดิฉันต้องการ บางครั้งจะไปห้องสมุด เพื่อเสาะแสวงหาเรื่องที่ดิฉันสนใจ เช่น ประวัติศาสตร์ เมื่อได้อ่านไปเรื่อยๆ
ก็ได้พบสิ่งที่ซ้ำกัน บนโลกใบนี้ คือ ทุกคนล้วนแต่อยากเป็นเศรษฐี เมื่อพยายามจนประสบความสำเร็จ บางคนก็พยายามรักษา
อันดับตำแหน่งมหาเศรษฐี บางคนก็ขยายเครือบริษัทตนเอง
พัฒนาผลิตภัณฑ์ ทำเช่นนี้จนละจากโลกนี้ไป ซ้ำๆ กันอย่างนี้
หลายๆท่าน จนดิฉันรู้สึกว่าสังคมสอนให้เรารวย ถ้าไม่รวยก็ไม่มีหน้าตา ทั้งชีวิตก็ทำอย่างนี้จนหมดสิ้นอายุ ทำให้ดิฉันไม่บ้ารวย
ซักเท่าไหร่ อยู่แบบพอประมาณ มีอาชีพสุจริต มีรายได้เลี้ยงดูครอบครัวก็พอ ความรู้สึกที่แสวงหาคำตอบของชีวิตอย่างนี้มีเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง
วันหนึ่งที่มีโอกาสได้ไปค่ายกับเพื่อนต่างมหาวิทยาลัย
ได้ไปเที่ยวน้ำตก ล่องแพ ดูธรรมชาติที่สำคัญ ได้สวดมนต์ไหว้พระ นั่งสมาธิ และฟังธรรม ชีวติของฉันเริ่มเปลี่ยน เพราะถึงแม้ว่า
เป้าหมายชีวิตตอนนั้นแม้ยังไม่ชัดเจนมาก แต่ก็ทำให้ทราบเรื่องกฎแห่งกรรมอันดับแรก สมัยก่อนได้ยิน #กฎแห่งกรรม ทำดีได้ดี
ทำชั่วได้ชั่ว แต่ก็นึกว่าเป็นคำคล้องจองเฉยๆ ทำให้เป้าชีวิตของฉันเริ่มชัดขึ้นว่า อาชีพที่เลือกต้องไม่สร้างกรรมเพิ่ม เช่น ไม่เล่นไพ่
ไม่เล่นพนันบอล (นักศึกษา) ไม่เลือกที่จะทำงานกับโรงงานผลิตสุราและบุหรี่ ไม่ทำงานโรงงานฆ่าสัตว์ เป็นต้น เป้าหมายชีวิตของฉันดูเปลี่ยนไปตั้งแต่ไปค่ายครั้งนั้น
นี่เป็นส่วนหนึ่งเท่านั้น ที่ทำให้ฉันรักวัดพระธรรมกาย แค่นี้ก็ทำให้ดิฉัน พ้นนรกไปหลายขุม
ปลายพู่กัน
2 มีนาคม 2559
